درگذشت بریژیت باردو، اسطوره جاودان سینمای فرانسه در ۹۱ سالگی
بریژیت باردو، بازیگر و خواننده فرانسوی که از او بهعنوان یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ سینمای جهان یاد میشود، در سن ۹۱ سالگی درگذشت. این چهره ماندگار سینما که نامش برای دههها با مفهوم آزادی، جسارت و زیبایی گره خورده بود، در ماههای اخیر چندین بار به دلیل مشکلات جسمی در بیمارستان بستری شده بود.
باردو در ماههای گذشته دو بار بهصورت متوالی در بیمارستان بستری شد و حتی شایعاتی درباره مرگ او منتشر شد؛ شایعاتی که خود او با صراحت رد کرده و اعلام کرده بود حال عمومیاش خوب است. با این حال، سرانجام خبر درگذشت این ستاره افسانهای سینما تأیید شد.
«نمردهام، کاملاً حالم خوب است و هیچ قصدی برای رفتن ندارم.»
بریژیت باردو که در سالهای پایانی عمرش بهتدریج از انظار عمومی فاصله گرفته بود، زندگی خود را وقف دفاع از حقوق حیوانات کرده بود. او در خانهاش در سنتروپه زندگی میکرد، اما با وخامت وضعیت جسمیاش به بیمارستانی در شهر تولون منتقل شد. گزارشها حاکی از آن بود که او تحت عمل جراحی قرار گرفته و وضعیتش بهطور مستمر توسط پزشکان تحت نظر بوده است.
از خانوادهای مرفه تا ستارهای جهانی
بریژیت باردو در سال ۱۹۳۴ در شهر پاریس و در خانوادهای مرفه و کاتولیک به دنیا آمد. استعداد چشمگیر او در باله باعث شد به کنسرواتوار پاریس راه یابد. همزمان با تحصیل، فعالیت در دنیای مدلینگ را آغاز کرد و در سن ۱۵ سالگی روی جلد مجله Elle قرار گرفت؛ اتفاقی که توجه سینماگران را به او جلب کرد.
نقطه عطف زندگی حرفهای باردو، بازی در فیلم «And God Created Woman» در سال ۱۹۵۶ بود؛ فیلمی به نویسندگی و کارگردانی همسر وقتش روژه وادیم. نقشآفرینی او در قالب زنی جوان، آزاد و جسور، نهتنها در فرانسه بلکه در سطح بینالمللی، باردو را به ستارهای بیبدیل تبدیل کرد.
از سینما تا نماد فرهنگی فرانسه
باردو خیلی زود فراتر از یک بازیگر سینما رفت و به نماد فرهنگی و فکری بدل شد. در سال ۱۹۵۹، سیمون دوبووار در مقاله معروف «بریژیت باردو و سندرم لولیتا» او را «آزادترین زن فرانسه» توصیف کرد. ده سال بعد، باردو بهعنوان مدل زنده نماد ملی فرانسه، ماریان، انتخاب شد.
در دهه ۱۹۶۰، او با کارگردانان برجستهای همچون آنری-ژرژ کلوزو، لویی مال و ژان-لوک گدار همکاری کرد. حضورش در سینمای هالیوود نیز با فیلمهایی چون Viva Maria! در کنار ژان مورو و Shalako در کنار شان کانری همراه بود.
وداع با سینما و ورود به دنیای موسیقی و کنشگری
باردو علاوه بر سینما، در موسیقی نیز فعالیت داشت و نخستین نسخه ترانه «Je t'aime… moi non plus» به قلم سرژ گنسبور را اجرا کرد؛ قطعهای که بعدها با صدای جین بیرکین به شهرت جهانی رسید. فشار شهرت اما برای او طاقتفرسا بود.
«دیوانگیای که اطرافم را فرا گرفته بود، همیشه برایم غیرواقعی به نظر میرسید.»
او این جمله را در گفتوگویی با گاردین در سال ۱۹۹۶ بیان کرد. سرانجام در سال ۱۹۷۳ بهطور رسمی از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
فعالیتهای حقوق حیوانات و حاشیههای سیاسی
پس از کنارهگیری از سینما، حقوق حیوانات به محور اصلی زندگی بریژیت باردو تبدیل شد. او در سال ۱۹۷۷ به اعتراض علیه شکار فوکها پیوست و در سال ۱۹۸۶ بنیاد Brigitte Bardot Foundation را تأسیس کرد. باردو بارها با ارسال نامه به رهبران جهان، نسبت به مسائلی چون کشتار سگها در رومانی، شکار دلفینها در جزایر فارو و قتلعام گربهها در استرالیا اعتراض کرد.
با این حال، مواضع او در سالهای بعد تندتر شد. در کتاب «A Cry in the Silence» که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، دیدگاههایی نزدیک به راست افراطی مطرح کرد. اظهارات او درباره مهاجرت، دین و اقلیتها منجر به محکومیت قضاییاش به اتهام تحریک نفرت نژادی شد. باردو سالها از حزب راست افراطی جبهه ملی فرانسه حمایت علنی داشت.
